Skírnir - 17.06.1911, Blaðsíða 170

266
Endurminningar um Jón Sigurðsson.
enn sjálfur flutti hann skrifborðsstól sinn að öðrum borðs-
endanum og settist í hann. Var þá skrafað og skeggrætt,
þangað til húsfreija kom inn og bauð mönnum til borðs.
A borðum var altaf íslenskur matur als konar, og geta
Islendingar, sem í Höfn hafa verið, getið nærri, hvílíkt
sælgæti það þótti, einkum þar sem maturinn var kridd-
aður með skemtilegum samræðum og ljúfu viðmóti hús-
bændanna. Eftir mat gengu menn aftur inn í skrifstofu
Jóns og settust eins og áður kring um borðið. Þá vóru
boðnir vindlar, langir og mjóir, fremur ljettir, enn bragð-
góðir, sjerstök tegund, sem Jón altaf reikti. Síðan var
framreitt púns, blandað í könnu, ljúffengt, enn fremur
veikt, að þvi er sumum þótti. Tókust þá fjörugar sam-
ræður, enn hrókur als fagnaðar var húsbóndinn, hvort
sem hann talaði »eins og sá sem vald hafði« um íslensk
stjórnmál, eða miðlaði okkur hinum ingri mönnum af
hinum óþrotlegu fjársjóðum þekkingar sinnar í sögu Is-
lands, bókmentum þess og málfræði, eða hann kriddaði
samtalið með græskulausu gamni. Mjer stendur hann enn
í dag lifandi flrir hugskotssjónum, þar sem hann sat íirir
borðsendanum, hallaði sjer aftur í skrifborðsstólinn og
teigði frá sjer fæturna inn undir borðið, með flakandi
vesti, í ljómandi hvítri ermaskirtu og með sloppinn hang-
andi niður beggja megin við stólinn, með vindil í annari
hendi, enn hina höndina oftast í buxnavasanum, með bros
á vörum og i híru skapi. Og þegar jeg nú, eftir svo
mörg ár, skoða menjasafn Jóns Sigurðssonar, sem nú er
sínt í Safnhúsinu, og sje alla þessa muni, sem jeg þekki
svo vel, stólinn, borðið, legubekkinn, púnskönnuna, og jafn-
vel sloppinn og hálslínið o. s. frv, þá vakna hjá mjer
viðkvæmar endurminningar og jeg fillist þakklátssemi við
aldavin Jóns, Tryggva Gunnarsson, sem hefur bjargað
þessum munum handa íslensku þjóðinni. Enn hverfum
aftur að efninu! Þarna skemtum við okkur í besta iflrlæti
fram eftir nóttunni, enn þó sjaldan lengur enn til mið-
nættis. Þá fór hver heim til sín. Mun flestum, sem þar
vóru, bera saman um, að ánægjulegri kvöld hafl þeir ekki