Eimreiðin


Eimreiðin - 01.10.1930, Page 76

Eimreiðin - 01.10.1930, Page 76
380 HÉRAR eimreiðin beint á bælið, þýtur hann upp í einu vetfangi, Sé aftur ekki stefnt á bælið, þó að eitthvað séu rakin sporin, liggur hann kyr og treystir því, að hann sjáist ekki. Veiðimenn kunna að nota sér þelta; verði þeir varir við héraspor og sjá, að hann muni eiga bæli í nánd, varast þeir að stefna á bælið, ganga heldur í hring, sem þeir þrengja altaf, og geta á þann hátt komist alveg að héranum. Hérar, að minsta kosti tegundirnar í Evrópu, eru ekki fé- lagslyndir; þeir fara einförum, kemur jafnvel illa saman ef þeir eru of miklir nágrannar. Móðirin liggur ekki einu sinni hjá ungum sínum, nema rétt á meðan hún gefur þeim að sjúga, og það verður meira að segja að gerast í mesta flýti- Til matfanga fara þeir í hálfbirtunni kvölds og morgna, á dag- inn og á nóttunni liggja þeir altaf viðbúnir að flýja, ef hættu ber að höndum. Aðeins í ástafarinu eru þeir meira á kreiki. Heldur þykir það skoplegt að sjá til héra, þegar þeir eru á biðilsbuxunum. Eins og víðast annarsstaðar er það karl- dýrið, sem hefur bónorðið. Hann fer á flakk, og ef hann þá hittir einhverja, sem hann sér að muni taka blíðu hans, taka þau til að hoppa á afturlöppunum í hring og >kókettera« hvort við annað. Komi nú annar biðill þarna að, sem oft vill verða, blossar afbrýðisemin óðar upp; biðlarnir hoppa hver á móti öðrum og taka til að löðrunga hvor annan með fram- löppunum. A þessu gengur þangað til annarhvor fer sem sigurvegari af hólmi og vill nú fá ástarblíðu unnustunnar að sigurlaunum, en hún hefur þá máske ekki reynst trygglyndari en það, að hún er horfin á braut með nýjum biðli — eða jafnvel einhverjum kauðanum, sem fyrstur varð að flýja úr hildarleiknum. Það er talið, að ástin sé sterk meðal mannanna, að minsta kosti er því ótæpt lýst í öllum skáldverkum. Þó mun hún vera enn þá sterkari hjá hérunum. Veiðimaður einn segir t. d. frá því, að hann hafi skotið á héra og sært hann svo illa> áð ein löppin fór af honum. Hann er að eltast við hérann, sem auðvitað flýr í dauðans angist, eftir því sem kraftarnir leyfa, en mætir þá kvendýri á ástafari, og sjá! Hann sinnir þá engu nema henni. Sársaukinn og hræðslan urðu að víkja í einu vetfangi fyrir ástinni!
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Page 105
Page 106
Page 107
Page 108
Page 109
Page 110
Page 111
Page 112
Page 113
Page 114
Page 115
Page 116
Page 117
Page 118
Page 119
Page 120
Page 121
Page 122
Page 123
Page 124
Page 125
Page 126
Page 127
Page 128
Page 129
Page 130
Page 131
Page 132
Page 133
Page 134
Page 135
Page 136
Page 137
Page 138
Page 139
Page 140
Page 141
Page 142
Page 143
Page 144

x

Eimreiðin

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.