Rauðir pennar - 01.01.1938, Blaðsíða 123

'virtur, la gloria della patria liaföi verið fótum troðin
á þessu bölvuðu útskeri, sem hin heilögu vopn italska
fasismans gátu sökkt í sæ á mínútu. Það lægsta af öllu
lágu sem þekkist á ftalíu, un piccolo, liafði vogað sér
að svívirða la grandissima eternissima patria della
gloria. Þetta mál skal ekki aðeins verða lagt fyrir utan-
ríkismálaráðuneytið, lieldur skal því verða haldið til
streitu þangað til hefndir eru fram komnar, jafnvel þótt
það kosti að lconungur Danmerkur verði settur af.
Takk fyrir, sagði yfirþjónninn og hneigði sig, en
nokkrir Englendingar sáust flýta sér burt úr liúsinu með
töskur sínar.
Nú var byrjað að semja.
Eflir nokkurt þóf féll lierforinginn frá þeirri kröfu,
•að konungur Danmerkur væri rekinn frá völdum. Aft-
ur á móti heimtaði hann að borin væri fram af liálfu
landsstjórnarinnar opinher fyrirgefningarbeiðni til
Mússólínis út af þvi sem hafði komið fyrir. Einhver
málamiðlari skaut því inn, að kannski gæti Mússólíni
misskilið slíka afsökun. Þá krafðist Pittigrilli þess, að
gestgjafinn bæði sig að minnsta kosti afsökunar. Það
var leitað að gestgjafanum lengi, en hann vildi ekki
skipta sér af málinu, þessi vikadrengur var ekki ráð-
inn hjá honum, heldur hjá yfirþjóninum.
Pittigrilli heimtaði þá að drengurinn væri samstund-
is rekinn.
Takk fyrir, sagði yfirþjónninn og hneigði sig.
En Stebbi litli var lieima hjá sér og átti frí. Hann vissi
ekki til þess að neitt sérlegt hefði gerzt. Hann hafði
bara flogið á ósvífinn útlending, sem hafði gefið hon-
um á kjaftinn, og liaft liann undir. Að vísu liafði dón-
inn verið i einkennisbúningi en hvað gerði það, Stebbi
hafði líka verið í einkennishúningi. Hann gat ekki liugs-
að sér að náunginn erfði það við hann, þó haún liefði
haft hann undir, sjálfur hafði Stebhi oft verið hafð-
ur undir í áflogum, og aldrei erft það við neinn. Ekk-
123