Rauðir pennar - 01.01.1938, Side 169

Ó, þú .. Guð minn góður! Augnayndið mitt! Helgi-
myndamálararnir skapa guð .... Ég gæti hlegið mig
dauða .... Þú ert meiri sérvitringurinn ....
Ljonka horfði á hana brosleitur, þar til hann — með
veikri röddu — hreytti úr sér dónalegu skammaryrði.
Lofaðu henni að hlæja, hvað gerir það þér til? sagði ég.
Það gerir mér alls ekkert til, sagði hann, ég verð
bara illur við hana, þegar hún þurrlcar ekki af glugg-
anum, ég sé ekki lengur blessaðan heiminn. En hún
‘gleymir því allt af ....
Móðirin var farin að þurrka af tebollunum, deplaði
framan í mig bláu augunum og sagði:
Er hann ekki yndislegur, blessaður gullfuglinn minn.
Ef liann hefði ekki verið til, væri ég löngu búin að
gera út af við mig — svei mér að ég væri ekki búin
að hengja mig.
Og hún liló um leið.
Þá sneri Ljonka sér allt í einu að mér og sagði:
Ertu fífl?
Ég veit ekki — hvernig þá?
Móðir mín segir, að þú sért það.
Hversvegna hefi ég sagt það, sagði hún án þess að
láta sér bregða hið minnsta. Þegar karlmaður hirðir
drukkna konu á götunni, fylgir lienni lieim til lienn-
ar, háttar hana ofan í rúm og hleypur svp strax i hurtu
.... já — ég ætla ekkert að segja meira um það ....
En ég sagði þetta ekki i illum tilgangi — ég meinti
ekkert illt með því — það má eklci taka það svo, og
þú þurftir ekkert að fara að kjafta um þetta. Það var
ljótt af þér.
Hún talaði líka eins og barn. Hið ldaufalega orða-
lag hennar minnti helzt á hálfstálpaða telpu. Og í aug-
um hennar skein eitthvað af bamslegum hreinleik;
þeim mun ógeðfelldara var að sjá neflaust andlitið
með uppbretta efri vörina og berar tennurnar; það var
eins og eitthvert hryllilegt, uppmálað háðsglott.
169