Tímarit Máls og menningar


Tímarit Máls og menningar - 01.12.1995, Síða 19

Tímarit Máls og menningar - 01.12.1995, Síða 19
ífæri þætti einungis lýta þá línu. En hér verður ekki um villzt að umlistbragð er að ræða; sérhljóðarnir eru nógu ólíkir til að fara vel saman, og bragliður- inn er þannig mýktur og tafinn til samræmis við sveim þokunnar: „sveimar þoka um dalinn“. Myndin fær meira líf. Og það er eins og það sé nóg að finna, að auka-atkvæðið gœti fallið brott. Þegar lesarinn fer með ljóðlínuna, er ekki aðeins að hann lesi frásögn af því, að þoka sé í dalnum, heldur sér hann hvernig mjúk þokuslæðan líður létt um svipþung hamrabelti, og hann sér grisja í græna geira og brúnar skriður. Hann fer að gruna það svið sem blasti við augum eða hugarsjónum höfundarins sjálfs. Goethe hefur komizt svo að orði, að ljóð sé eins og gotnesk kirkja; sá sem les það eða heyrir, sér það utan frá, eins og kirkjan blasir við þeim sem utan hennar stendur. Hann sér að vísu fögur form og tiguleg, en þó köld og lífvana. Aðeins höfundurinn sjálfur sér dásemd hinna litríku helgimynda á rúðu- málverkunum, þegar sólarljósið skín inn um þær, því hann einn stendur þar innan dyra. Eigi að síður er þetta sjálff verkefni kvæða-lesarans, eða eins og sagt er: hann lifir sig inn í kvæðið, til þess að geta gert orð skáldsins að sínum orðum. En til þess þarf að jafnaði drjúga og vandvirka æfingu. Þeir sem stigið hafa á leiksvið vita, að eigin sögn, hvers virði hún er, að þá fyrst byrja hinar eiginlegu æfingar þegar bókinni sleppir og hlutverkið er fast í minni. Þá fýrst hefst sú íhugun sem einhvers má af vænta að lokum. Þess vegna mun nú að endingu ráðlegt að víkja að kvæða-lesaranum einni viðvörun: Gerðu þér ekki vonir um að flytja kvæði vel, nema þú kunnir það, hafir helzt kunnað það lengi, og off um það hugsað, leitazt við að skilja milli forms og efnis, að svo miklu leyti sem það tvennt verður kallað sitt hvað, og grandskoðað hvort um sig, en þó leyff því að gróa að nýju saman í eina órofa heild, þar sem ekkert skraut er lengur skraut, heldur áskapaður fagur eigin- leiki, og síðan litið á og sagt: Það er harla gott. TMM 1995:4 17
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132

x

Tímarit Máls og menningar

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Tímarit Máls og menningar
https://timarit.is/publication/1109

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.