Hugur - 01.06.2011, Blaðsíða 114

Hugur - 01.06.2011, Blaðsíða 114
ii2 Martin Heidegger unni um það hvort hægt sé spyrja um hana? En er alveg víst hvað það er sem við gerum ráð fyrir hér? Eru neiið, neitunin og þar með afneitunin æðri en neindin, þannig að hún falli undir þær sem sérstakt afbrigði þess sem neitað er? Er neindin aðeins til vegna þess að neiið, þ.e. neitunin er til? Eða er þessu öfugt farið? Eru neitunin og neiið aðeins til vegna þess að neindin er til? Ur þessu hefur ekki verið skorið og það hefur ekki einu sinni verið spurt sérstaklega að því. Við fullyrðum: Neindin er upprunalegri en neiið og neitunin. Ef þessi tilgáta fær staðist er möguleiki neitunarinnar sem vitsmunalegrar aðgerðar og þar með vitsmunimir sjálfir á einhvern hátt undir neindinni komnir. Hvernig geta vitsmunirnir þá viljað skera úr um neindina? Hvílir hinn meinti fáránleiki spurningar og svars varðandi neindina, þegar allt kemur til alls, aðeins á blindri einþykkni hinna villuráfandi vitsmuna? Ef við látum ekki hinn formlega ómöguleika spurningarinnar um neindina villa okkur sýn og höldum samt fast í hana, þá verðum við að minnsta kosti að fullnægja þeirri frumkröfu, sem möguleg úrvinnsla sérhverrar spurningar verður að sæta þrátt fyrir allt. Ef með einhverju móti á að spyrja um neindina - hana sjálfa -, þá verður hún þegar að vera gefin. Við verðum að geta mætt henni. Hvar eigum við að leita að neindinni? Hvernig förum við að því að finna neind- ina? Þurfum við, til að geta fundið eitthvað, ekki yfirleitt að vita að það er til? Svo sannarlega! Vanalega getur maðurinn því aðeins leitað að hann hafi þegar gefið sér að það sem leitað er að sé fyrir hendi. En nú beinist leitin að neindinni. Er, þegar öllu er á botninn hvolft, til leit sem gefur sér ekki neitt, leit sem lýkur með hreinum fundi? Hvernig sem því er farið, þá þekkjum við neindina, þó ekki sé nema í líki þess sem ber á góma í daglegu tali. Þessa hversdagslegu neind, sem er slegin fölva hins sjálfsagða og lætur svo lítt yfir sér í daglegu tali okkar, má meira að segja setja fram í „skilgreiningu": Neindin er fullkomin neitun á öllu sem er. Gefur þessi auðkenning neind- arinnar, þegar allt kemur til alls, ekki vísbendingu í þá einu átt, sem hún getur mætt okkur úr? Allt sem er verður að vera gefið fyrirfram, til þess að geta sem slíkt orðið neit- uninni að bráð, sem síðan myndi kunngera neindina. En jafnvel þótt við horfum framhjá vandanum um sambandið milli neitunar og neindar, hvernig eigum við - sem endanlegar verur - að gera okkur heild alls sem er aðgengilega í sjálfri sér og í heilu lagi? Við getum í besta lagi hugsað heild þess sem er í „hugmynd" og neitað síðan þessari ímynd í huganum og „hugsað" hið neitaða. Með þessu móti öðlumst við að vísu formlegt hugtak hinnar ímynduðu neindar, en aldrei neindina sjálfa. En neindin er ekkert og það getur ekki verið mismunur á milli hinnar ímynduðu og hinnar „eiginlegu" neindar, ef neindin á annað borð táknar algert mismunarleysi. En er ekki hin „eiginlega" neind enn einu sinni þetta dulda en fráleita hugtak neindar sem er? Með þessu skulu and- mæli vitsmunanna hinsta sinni hafa haldið aftur af leit okkar, sem verður einungis réttlætt með frumreynslu af neindinni.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148
Blaðsíða 149
Blaðsíða 150
Blaðsíða 151
Blaðsíða 152
Blaðsíða 153
Blaðsíða 154
Blaðsíða 155
Blaðsíða 156
Blaðsíða 157
Blaðsíða 158
Blaðsíða 159
Blaðsíða 160
Blaðsíða 161
Blaðsíða 162
Blaðsíða 163
Blaðsíða 164

x

Hugur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Hugur
https://timarit.is/publication/603

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.