Hugur - 01.06.2011, Blaðsíða 117

Hugur - 01.06.2011, Blaðsíða 117
Hvað erfrumspeki? 115 birtist aðskilin „til hliðar við" það sem er í heild, sem er slegið óhugnaði. Þvert á móti sögðum við: Neindin mætir okkur í angistinni í sama vetfangi og það sem er í heild. Hvað merkir þetta „í sama vetfangi"? I angistinni verður það sem er í heild fallvalt. Hvernig gerist það? Angistin eyðir jú ekki því sem er, til þess að skilja þannig neindina eftir. Hvernig mætti það líka vera, þar sem angistin er jú fullkomlega vanmáttug gagnvart því sem er í heild? Miklu fremur birtist neindin sjálf með því og við það sem er í fráhvarfi þess í heild. I angistinni á sér ekki stað eyðing heíldar þess sem er í sjálfu sér og enn síður framkvæmum við neitun þess sem er í heild, til að fá fyrst þannig fram neindina. Burtséð frá því að angistin sem slík hefur ekkert með framkvæmd neitandi stað- hæfingar að gera, kæmum við ætíð of seint með slíka neitun, sem ætlaði að leiða af sér neindina. Neindin hefur þá þegar birst. Við sögðum að neindin birtist „í sama vetfangi" og það sem er í heild hverfur. I angistinni felst undanhald frá..., sem reyndar er ekki lengur neinn flótti, heldur álagaró. Þetta undanhald frá... á sér upptök í neindinni. Neindin dregur ekki til sín, heldur er hún í eðli sínu frávísandi. Frávísunin er aftur á móti sem slík fráhverfandi tilvísun til hinnar sökkvandi veru í heild. Þessi í heild frávísandi tilvísun til hinnar sökkvandi veru í heild, sem umkringir tilveruna í neind ang- istarinnar, er eðli neindarinnar: neindunin. Hún er hvorki eyðing þess sem er, né heldur afsprengi neitunarinnar. Ekki er heldur hægt að deila neituninni upp í eyðingu og neitun. Neindin sjálf neindar. Neindin er ekkert tilviljunarkennt atvik, heldur opinberar hún, sem frávísandi tilvísun til hinnar fráhverfandi veru í heild, þessa veru á áður óþekktan hátt í öllum sínum framandleika, sem hina algjöru andhverfu - andspænis neindinni. A heiðskírri nóttu neindar angistarinnar á sér fyrst stað hin upprunalega opnun verunnar sem slíkrar: að hún er vera - en ekki neind. En þetta „en ekki neind", sem við skeytum við, er engin eftirmálsskýnng, heldur forsendan fyrir opinberun þess sem er yfirleitt. Eðli hinnar upprunalega neindandi neindar er fólgið í þessu: hún færir til-veruna fyrst fram fyrir það sem er sem slíkt. Aðeins á grundvelli hinnar upprunalegru opinberunar neindarinnar getur til- vera mannsins gengið að því sem er og gengist inn á það sem er. En þegar tilveran, eðli sínu samkvæmt, beinir atferli sínu að því sem hún er sjálf og því sem hún ekki er sjálf, kemur hún, sem slík tilvera, ávallt þegar frá opinberri neindinni. Til-vera merkir: Að vera haldið inn í neindina. Með því að halda sér inn í neindina er tilveran ávallt þegar komin yfir það sem er í heild. Þessa veru yfir því sem er köllum við yfirstig [Transzendenz]. Ef það væri tilverunni ekki eðlislægt að yfirstíga, sem þýðir nú: ef hún myndi ekki þegar halda sér inn í neindina, þá gæti hún aldrei umgengist það sem er og þar með ekki heldur sjálfa sig. Án upprunalegrar opinberunar neindarinnar væri engin sjálfsvera og ekkert frelsi. Þar með er fengið svarið við spurningunni um neindina. Neindin er hvorki
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148
Blaðsíða 149
Blaðsíða 150
Blaðsíða 151
Blaðsíða 152
Blaðsíða 153
Blaðsíða 154
Blaðsíða 155
Blaðsíða 156
Blaðsíða 157
Blaðsíða 158
Blaðsíða 159
Blaðsíða 160
Blaðsíða 161
Blaðsíða 162
Blaðsíða 163
Blaðsíða 164

x

Hugur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Hugur
https://timarit.is/publication/603

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.