Úrval - 01.12.1945, Page 18

Úrval - 01.12.1945, Page 18
16 tJRVAL nú samt sú. Það reyndist sem sé ekki hafa góð áhrif á gang æf- inganna, að ég vissi aldrei, hvað ég átti að segja, og þurfti stöð- ugt að vera að gá í handritið, og að ég þekkti aldrei kallorð mín, og sat þess vegna rólegur í her- berginu mínu, þegar beðið var eftir mér á leiksviðinu. Alltaf þurfti öðru hvoru að vera að senda eftir mér, og Jóhannes Poulsen sýndi lengi vel staka þolinmæði. Að lokum var hon- um þó nóg boðið, og bað hann mig að glugga rétt svona við og við í hlutverk mitt. Ég gluggaði í það, en það stoðaði lítið, nema að því leyti, að ég kom inn á leiksviðið þegar við átti, og sagði þau orð, sem ég átti að segja. En Daníel Hegri gaf hvergi fangastað á sér. Frumsýningin nálgaðist og ég gat ekkert, vissi ekkert, ekki einu sinni hvernig Daníel Hegri átti að líta út eða vera klædd- ur! Jóhannes Poulsen sagði: ,,Þér eruð svo skemmtilegur, þegar þér stælið Ölaf frænda eða Ottó Zinck; notið bara ann- að hvort gerfið.“ En í þessu máli var ég ósveigjanlegur. Það vildi ég ekki. Þá datt mér allt í einu í hug: „Því í fjandanum kallar Ibsen manninn „Hegra“? Hegri er fugl. Eitthvað sér- stakt hlýtur að hafa vakað fyrir honum, því að þótt réttara sé að jafnaði að fylgja leiðbeiningum leikritahöfunda með varfæmi, er alltaf óhætt að treysta Henrik Ibsen. Ekkert smáorð er komið inn í leikrit hans af til- viljun. Og svo fór ég einn morg- un út í dýragarðinn. Þar var nokkuð stórt hegrabúr með polli á miðju gólfi og 1 miðjum poll- inum stóð eitthvað sem líktist blaðlausu tré. Þarna sátu tveir hegrar hreyfingarlausir. Annar á jörðinni, en hinn uppi í trénu. Eg stóð lengi og virti þá fyrir mér, og loksins fékk ég laun- aða þolinmæði mína. Án nokk- urs sjáanlegs tilefnis flaug hegrinn í tréinu allt í einu nið- ur til félaga síns, ýtti svo óþyrmilega við honum, að hann hrökklaðist burtu úr pollinu. Því næst fór hegrinn úr trénu að sötra ólundarlega úr pollin- um. I hvert skipti sem hann hafði tekið munnfylli sína, lokaði hann nefinu og hristi höfuðið ákaft, eins og hann vildi segja: Svei attan, þetta er ljóti óþverrinn! Hann hélt samt áfram að drekka, þangað til hinn hegr- inn kom aftan að honum og hratt homrni burt úr pollinum
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Page 105
Page 106
Page 107
Page 108
Page 109
Page 110
Page 111
Page 112
Page 113
Page 114
Page 115
Page 116
Page 117
Page 118
Page 119
Page 120
Page 121
Page 122
Page 123
Page 124
Page 125
Page 126
Page 127
Page 128
Page 129
Page 130
Page 131
Page 132

x

Úrval

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Úrval
https://timarit.is/publication/1841

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.