Úrval - 01.10.1947, Page 93

Úrval - 01.10.1947, Page 93
KlM 91 Danzigr, Sunnud., 25. maí 1941. Góðan daginn, hvemig svafstu í nótt? Get ég gert nokkuð fyrir ungfrúna, eða líð- ur henni vel að öllu leyti? Ég er eins og nýþveginn grís, full- ur af lífsgleði og stálhraustur. En hvað ég þrái þig, þegar ég ligg og mér leiðist. Ég er nú orðin svo frískur, að ég get varla haldizt við í kojunni. Ég á að liggja í hengirúminu uppi á þilfari í allan dag, en mér er sagt, að veðurútlitið sé ekki sem bezt, en ég reyni að vera vongóður. Það væri bölvað að þurfa að dúsa hérna niðri leng- ur. Bréfið yrði þá svo langt, að þú nenntir ekki að lesa það. Kvöld: Ég hefi legið í sólinni í all- an dag. Mér var færður matur- inn upp, ég hefi notið lífsins og mér finnst ég vera eins og annar maður — það eru að- eins veggjalýsnar, sem kvelja mig. Nú sem stendur eru félagar mínir að ræða um „feluleik" og aðra barnaleiki. Þeir ræða um þetta af miklum áhuga, en það er í rauninni ekki undravert, þegar þess er gætt, að þeir tala um kvenfólk af svo víðtækri þekkingu og reynslu, að ég fór dálítið hjá mér, þegar ég heyrði fyrst á tal þeirra um það efni. Nú er rökkrið skollið á aftur, rökkrið, sem hefur þann merki- lega eiginleika, að það kemur okkur í nánari tengsli við nátt- úmna, og veldur því, að okkur langar að tala um allt mögu- legt. Það er eins og hugur manns fyllist af fjölda hugsana og tilfinninga, sem eru manni framandi og ókunnar í björtu dagsljósinu. Maður þráir ákaft að segja frá þessum hugsunum og tilfinningum, en sérstaklega langar mann til að segja henni, sem skilur mann, frá þeim. Mér finnst ég vera svo heimskur, þegar slíkar tilfinn- ingar fara um huga minn, og þegar mig langar til að segja frá þeim. Ef ég les það, sem ég hefi skrifað, finnst mér það ekki vera annað en hversdagsleg og innantóm orð, sem ekki geyma neitt af því, sem mig langaði að segja. Það er heimskulegt að reyna eitthvað, sem maður er ekki fær um, en Hanna, ég get ekki stillt mig um það, það er mér ómögulegt. Það getur verið, að þér þyki það leiðinlegt og lítilsvert, að ég skrifa þér um tilfinningar
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Page 105
Page 106
Page 107
Page 108
Page 109
Page 110
Page 111
Page 112
Page 113
Page 114
Page 115
Page 116
Page 117
Page 118
Page 119
Page 120
Page 121
Page 122
Page 123
Page 124
Page 125
Page 126
Page 127
Page 128
Page 129
Page 130
Page 131
Page 132

x

Úrval

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Úrval
https://timarit.is/publication/1841

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.