Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags - 01.01.1891, Side 250

250
þekkja til sögu vorrar á þeim timum. Vér þorum
óhætt að telja Odd biskup einn meðal hinna merk-
ustu biskupa lands vors fyrir margra hluta sakir,
en þótt hann væri hinum dönsku höfuðsmönnum og
öðrum »burgeisum« nokkuð þéttur í skauti og léti
trauðla ganga á sinn hluta, getum vér ekki áfellt
hann svo mjög fyrir það, einkum þegar þess er
gætt, að biskupar hér á landi á þeim tímum áttu
opt í miklum vanda að standa gagnvart hinni dönsku
stjórn og urðu því að láta eitthvað til sín taka.
Það er alkunnugt, að Herluf Daae höfuðsmaður var
hinn mesti fjandmaður Odds biskups og ófrægði ekki
að eins hann lieldur og Guðbrand biskup vin hans
og aðra hérlenda höfðingja á allar lundir, og hefði
dr. Kaalund ekki átt að láta þess ógetið, en það
gjörir hann, því að hann minnist ekki með einu
orði á Herluf né deilu hans við Odd biskup, sem
þó er svo þýðingarmikið atriði í æfi hins síðarnefnda,
að sérhver, sem hana hefði ritað annar en dr.
Kaalund mundi varla hafa gengið þegjandi fram
hjá því. Það er að vísu ekki fullkunnugt, af hverj-
um ástæðum deilan millum biskupsins og Herlufs
hafl sprottið í fyrstu, en svo mikið þykir víst, að
Herluf hafi gefið tilefni til hennar með athæfi sínu,
enda segir Jón prófastur Halldórsson í hirðstjóra-
annál sínum (Safn til sögu íslands II. 731), að hann
hafi fengið ».stirt mannorð af mörgum«, og það er
eflaust ekki ofsagt. Yfir liöfuð er víst ólíku saman
að jafna, hversu Herluf var lastverðari embættis-
maður í sinni stöðu en Oddur biskup, og fremur
ber það vott um illmennsku, er hann leitaðist við að
byrla honum eitur (!) í veizlu hjá sér, sem talið er